"THE LEFT DID NOT CREATE THE TROUBLES OF THE WORLD, THE TROUBLES OF THE WORLD CREATES THE LEFT!"

"COGITO ERGO SUUM"

"I THINK THEREFORE I AM"

Home » Archives » May 2007

nung una kang nakita

Saturday, May 26, 2007

nung una kang nakita 

(ito ay ang tulang nung una kang nakita parte ng aking tala-arawan 2005 - ang taong tinutukoy dito ay si mama bernie ko na patuloy na kumikilos para wakasan ang pang-aabuso sa mga bakla at lesbyana, at sa buong sambayanan nadin isang di matatawarang kasama sa pakikibaka.)

 

nung una kang nakita

kung naaalala mo pa

sulasod mo ang katawang pata

sa pagpupursiging mag-mulat ng masa

 

nung una kang nakita

kung naaalala mo pa

bitbit mo ang mga polyeto

may ngiti pang kasama

 

nung una kang nakita

kung naaalala mo pa

isang bangaw akong nakadungaw sa bintana

minamasdan ka sa iyong ginagawa

 

nung una kang nakita

kung naaalala mo pa

sinubok mo pang ako'y alukin

sa KABARO ay pasasalihin

 

nung una kang nakita

kung naaalala mo pa

tinanggihan kita

ang inalok nama'y GABRIELA

 

nung una kang nakita

kung naaalala mo pa

hindi ako sumali sa pagkakatakot

na ako'y mahuli sa aming bahay

 

nung una kang nakita

kung naaalala mo pa

umalis akong sayo'y humahanga

sa paglilingkod na iyong ginagawa

para sa masang hindi ko alam kung iyong kilala

o kung kinikilala ka…

 

ngayon matagal na tayong mag-kakilala 

hindi na kagaya nung tayo'y unang nagkita

maraming kwento na ang naibahagi sa isa't isa

mga kwento ng pakikibaka

maraming pagkilos na ang sinuong kasama

maraming isyu na ang sinagot

aakalain bang sa bandang huli

sa pakikibaka tayo'y magkakasama.

Posted by dalawangmandirigma at 4:39 pm | permalink | comments[1]

Si Lea

Saturday, May 5, 2007

si Lea sa akin….

isang matapang na nilalang
mapagpursigi
puno ng pag - asa
puno ng masasayang ala - ala
malapit sa aking puso
pagkat sya ang tunay na nagmamahal…
walang pag - ibig na tulad ng kay lea…

lumisan man at sa malayo'y tumungo
doon sa larangang alam kong pareho naming ipagtatagumpay
laging baon ang aking pag - mamahal
laging bitbit ang aking diwa

ang ate lea ko matapang
laging lumalaban
madalas pa nga nyang biro si gabriela noon itak ang hawak para ipaglaban ang inang bayan
ang gabriela ngayon B**** ang hawak nakikiisa sa malawak na masang inaapi….

alam ko matagal ngunit ang ilog ay patuloy na aagos
laging may daang nagkukurus
at maaaring minsan si lea at ako'y magkasalubong
at muli kong mararamdaman ang dating malambot nyang mga kamay na maaaring puno na ng kalyo ngayon ngunit nakapag - aalis parin ng pangamba…
siguro'y sa susunod na pagtatagpo may pamangkin na akong kakanlungin
nasasabik na ako kay lea
nakakatawa hinahanap ko parin sya sa mga kasama

Posted by dalawangmandirigma at 5:59 pm | permalink | Add comment

Manggagawa

Wednesday, May 2, 2007

"Utang namin sa mga Manggagawa ang aming Edukasyon"

pinapagal mo ang pata mo nang gulugod, ang nananakit mo ng kasu - kasuan, ang nagsusugat mo ng mga kamay, habang patuloy mong binubusog ng iyong dugo ang aming isipan.

kinikitil ka ng patuloy na pagsasamantala, ng sweldong di manlang makasapat sa sikmura. pinaparusahan ka ng sobrang oras sa pag - gawa na parang utang mo pa sa kanila at kung ika'y lumaban ika'y patatahimikin ng hagupit ni kamatayan. ngunit sa gitna nitong dilubyong handog ng mga mapagsamantala matapang ka paring humaharap at tumutugon sa sama - samang pakikibaka upang itaguyod ang maka - uring pag - papalaya.

pilit  man sa ami'y isumbat ng pasistang gobyerno ang tinatamasa naming edukasyon…. kami'y hindi sa kanila ay tatalima. pagkat alam naming kayo ang aming mga ina't ama ng lipunan ang patuloy na nagtataguyod sa aming edukasyon. ang bawat sentimo mula sa inyong pawis ang nagugugol sa aming pag - aaral at pati narin sa bulsa ng mga nag - aangkin ng kabutihang loob at nagsusumbat na kami ay subersibo at rebelde.

nakikita lang naman namin na ang aming ama't inang nagkakanlong sa amin ay patuloy na pinagsasamantalahan at niloloko ng mga sinungaling at ang aming paglaban kasama nila ay hindi pag - rerebelde, tinutugunan lang namin ang tawag sa amin hindi man bilang pagtanaw ng utang na loob kundi ang pagsusulong ng mas magandang kinabukasan hindi lang sa amin na balang araw ay magiging manggagawa rin kundi sa susunod pang kagaya namin —- mga mabubuting anak ng bayan. hindi nga ba't kami ang pag - asa ng bayan, at ito ay ang aming tungkulin.

sa mga manggagawa, at sa lahat ng uring pinagsasamantalahan at lumalaban ngayon ay itinataas ko ang aking kamao at sa inyo'y nag - hahandog ng pinakamataas na pagpupugay…

balang araw mapagwawagian natin ang malayang lipunan……

 

 

 

Posted by dalawangmandirigma at 4:20 pm | permalink | Add comment